During the three days between his death and burial, Father Seraphim's body showed neither rigor mortis nor the slightest sign of decomposition, despite the summer heat.
There was no deathly pallor upon him.
In fact, his complexion was literally golden. His skin remained soft, and his body appeared, as one pilgrim to the monastery remarked,
“like that of a sleeping child.”
As he lay in his simple wooden coffin in the church, Father Seraphim’s face seemed to radiate light. His gentle expression of peace and blessedness was so comforting that people could not bring themselves to cover his face in the traditional monastic manner.
He looked as though he were still alive—indeed, younger than he had been before his illness. The sight of him bore witness to a triumph over death, and the many people who came sought to spend a long time
in prayer beside his coffin.
The little children couldn't easily be taken away from the coffin; such was the atmosphere of love and serenity that surrounded his body.
(From the book by Hieromonk Damascene, *Father Seraphim Rose: His Life and Works*, Volume III, published by Myriobiblos.)
His memory is commemorated on September 2.
See also Saint Seraphim's Books here
*
Στις τρείς ημέρες μεταξύ του θανάτου και του ενταφιασμού του, το σώμα του π. Σεραφείμ δεν υπέστη ούτε ακαμψία, ούτε αποσυντέθηκε στο ελάχιστο, ακόμη και με τη θερινή θερμοκρασία.
Δεν υπήρχε καμιά νεκρική ωχρότητα πάνω του..
Στην πραγματικότητα, το χρώμα του ήταν κυριολεκτικά χρυσωπό. Το δέρμα του παρέμεινε μαλακό και το σώμα του φάνηκε να είναι, όπως είπε ένας προσκυνητής της μονής, '' σαν ένα παιδί που κοιμάται ''.
Καθώς κειτόταν στο απλό ξύλινο φέρετρό του στην εκκλησία, το πρόσωπο του π. Σεραφείμ ακτινοβολούσε. Τόσο παρήγορη ήταν η ευγενής έκφραση της ειρήνης και ευδαιμονίας του, που οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να το καλύψουν με τον παραδοσιακό μοναστικό τρόπο...
Κοίταζε σαν να ήταν ζωντανός - νεώτερος από ό,τι ήταν πριν από την ασθένειά του. Η θέα του πιστοποιούσε έναν θρίαμβο πάνω στον θάνατο, και οι πολυάριθμοι άνθρωποι προσπαθούσαν να περάσουν πολύ ώρα προσευχής πάνω από το φέρετρό του.
Τα μικρά παιδιά μετά βίας τα έπαιρναν μακριά από το φέρετρο, τ
έτοια ήταν η ατμόσφαιρα της αγάπης και της ηρεμίας
που περιέβαλε το σώμα του...
(Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Δαμασκηνού: ''π. Σεραφείμ Ρόουζ - Η ζωή και τα έργα του'', τόμος Γ' Εκδόσεις ''Μυριόβιβλος''.)
Η μνήμη του τιμάται στις 2 Σεπτεμβρίου.
There was no deathly pallor upon him.
In fact, his complexion was literally golden. His skin remained soft, and his body appeared, as one pilgrim to the monastery remarked,
“like that of a sleeping child.”
As he lay in his simple wooden coffin in the church, Father Seraphim’s face seemed to radiate light. His gentle expression of peace and blessedness was so comforting that people could not bring themselves to cover his face in the traditional monastic manner.
He looked as though he were still alive—indeed, younger than he had been before his illness. The sight of him bore witness to a triumph over death, and the many people who came sought to spend a long time
in prayer beside his coffin.
The little children couldn't easily be taken away from the coffin; such was the atmosphere of love and serenity that surrounded his body.
(From the book by Hieromonk Damascene, *Father Seraphim Rose: His Life and Works*, Volume III, published by Myriobiblos.)
His memory is commemorated on September 2.
See also Saint Seraphim's Books here
*
Στις τρείς ημέρες μεταξύ του θανάτου και του ενταφιασμού του, το σώμα του π. Σεραφείμ δεν υπέστη ούτε ακαμψία, ούτε αποσυντέθηκε στο ελάχιστο, ακόμη και με τη θερινή θερμοκρασία.
Δεν υπήρχε καμιά νεκρική ωχρότητα πάνω του..
Στην πραγματικότητα, το χρώμα του ήταν κυριολεκτικά χρυσωπό. Το δέρμα του παρέμεινε μαλακό και το σώμα του φάνηκε να είναι, όπως είπε ένας προσκυνητής της μονής, '' σαν ένα παιδί που κοιμάται ''.
Καθώς κειτόταν στο απλό ξύλινο φέρετρό του στην εκκλησία, το πρόσωπο του π. Σεραφείμ ακτινοβολούσε. Τόσο παρήγορη ήταν η ευγενής έκφραση της ειρήνης και ευδαιμονίας του, που οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να το καλύψουν με τον παραδοσιακό μοναστικό τρόπο...
Κοίταζε σαν να ήταν ζωντανός - νεώτερος από ό,τι ήταν πριν από την ασθένειά του. Η θέα του πιστοποιούσε έναν θρίαμβο πάνω στον θάνατο, και οι πολυάριθμοι άνθρωποι προσπαθούσαν να περάσουν πολύ ώρα προσευχής πάνω από το φέρετρό του.
Τα μικρά παιδιά μετά βίας τα έπαιρναν μακριά από το φέρετρο, τ
έτοια ήταν η ατμόσφαιρα της αγάπης και της ηρεμίας
που περιέβαλε το σώμα του...
(Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Δαμασκηνού: ''π. Σεραφείμ Ρόουζ - Η ζωή και τα έργα του'', τόμος Γ' Εκδόσεις ''Μυριόβιβλος''.)
Η μνήμη του τιμάται στις 2 Σεπτεμβρίου.
RSS Feed